درحال بارگزاري
  • تاريخ: دوشنبه 3 مرداد 1390

خانم دکترمعصومه فیروزآبادی


           

 

 

یکی از زنان موفق ایرانی سرکار خانم دکترمعصومه فیروزآبادی است کسیکه بعد از 12 سال تحقیق وکار

آزمایشگاهی وتلاش خستگی ناپذیر وبا امکانات بسیار کم توانست از طریق تزریق سلول شوان به بیماران ضایعه

نخاعی و درمان این نوع بیماران، افتخار بزرگی برای ایران و ایرانی در جهان بیافریند ، دكتر معصومه فیروز آبادی از

23 سال قبل تحقیقات خود را آغاز كرده است و از سال 1364 مشغول به فعالیتهای پژوهشی است.

و هم اكنون مسئول آزمایشگاه ترمیم بافت و عضو هیئت علمی مركز تحقیقات بیوشیمی و بیوفیزیك دانشگاه

تهران می باشد.

ایشان یکی از اساتید برجسته‌ی دانشگاه تهران هستند، دكتر فیروز آبادی کار خودش رو با امکاناتی نزدیک

 به صفر وتنها باکمک یک دانشجوی ترم اول پزشکی آغاز کرد، اگرچه این کار در ابتدا غیر ممکن به نظر می رسید

ولی سرانجام به ثمر نشست و اشک شادی در چشمان بسیاری  از بیماران جاری کرد.  

 دریکی از مصاحبه ها که درباره اینکه چطور شد که وارد این تحقیقات شدید وجرقه این كار از چه زمانی در ذهن

شما زده شد سوال شده بود اینطور پاسخ دادند

:"حدود سالهای 74-73 بود كه جانبازان زیادی را در ارتباط با جنگ داشتیم و این

 

 

 موضوع به شكل حادی مطرح بود، دیدن وضعیت جانبازان و روحیه بالای آنها باعث شد كه احساس

 

 

 كنم وظیفه داریم كاری برای آنها انجام دهیم.

 بخصوص كه گرایش رشته تحصیلی من، نروبیولوژی بو دو می توانست در ارتباط با ترمیم سیستم

اعصاب و آسیبهای نخاعی باشد.

 

 

 اگر امید وتلاش مجدانه  وخستگی ناپذیر اونبود این طرح هیچوقت به نتیجه نمی رسید، حتی  وقتی

که در اواخر کارکه  ازیک آقای دکتر جراح دعوت به همکاری کرد آن دکتر با مشاهده امکانات کم

آزمایشگاهی اورا مورد تمسخر قرارداد وبا ایشان همکاری نکرد.

ازویژگی های شخصیتی ایشون تواضع بسیار زیادشون هست که کاری که ثمره 12 سال تلاش  با همکاری یک

دانشجو بوده را یک کار تیمی بنامیم و سهم همه افراد این تیم و کسانیکه فقط در مراحل پایانی کار همکاری

داشته اندرا یکسان در نظر بگیریم.

 دریکی ازمصاحبه ها از یکی از همکاران ایشان پرسیده شده بود  ایده اصلی این طرح متعلق به چه کسی بوده

وآن آقا در پاسخ به جای جواب واضحی که این سوال داشت عنوان کردند درکارهای گروهی اینکه ایده متعلق به

چه کسیست اهمیتی نداره!!

گرچه این چیزها برای خانم دکتر فیروز آبادی اهمیتی نداشت چون او جز هدفش که درمان بیماران قطع نخاعی

بود چیزی نمی دید و مزد خودش راهم در برق شادی نگاه واشک شوق بیمازان بهبود یافته گرفت، او نه بعد مالی

کار را می دید نه شهرت،  حتی در یکی از مصاحبه ها که می خواستند برای گرفتن تعدادی عکس از ایشان وقت

بگیرند گفته بود عکس یک زن چادری رابیندازید کافیه بقیه اش خیلی اهمیت نداره!  

 

 

  در حالیکه هنوز این طرح به طور کامل درکل کشور اجرا نشده عده ای به فکر ایجاد پایگاه در خارج ازکشور

وکسب سود و درآمد  از این طرح هستند، ولی خانم فیروز آبادی سود بالاتری از این راه برد، همانطور که در

بخشی از مصاحبه شان عنوان کردند: 

 باورتان نمی شود! مورد اول پیوند را که انجام دادیم از جانبازان

عزیزی بود که از 18 سال پیش روی ویلچر نشسته بود، این عزیز پس از دو سه روز با من تماس گرفت

 و گفت: پاهای من گزگز می کند، در آن شرایط باور کنید با هیچ جمله ای نمی توانم شوق و

خوشحالی خود را در آن لحظات توصیف کنم.  

 

جالبه بدونید زمانیکه که طرح ایشون به نتیجه رسید فقط یک مقاله درISIجاپ کرده بودند، در حالیکه کاخ آمال

وآرزوهای اساتید ودانشجویان ایرانی تعداد مقاله بیشتر است، حالا اینکه این مقاله چقدر مفید وکاربردی هست

وچه مشکلی را از مشکلات جامعه بر طرف میکنه اهمیتی نداره! 

 

 

راستی فکر می کنید اگه تعداد افرادی با خلوص نیت وپشتکار خانم دکتر فیروز آبادی بیشتر بود الان چند درصد از

 مشکلات دنیا حل شده بود؟   

 

 

بر قله های سبزجهان خیمه می زنیم              تا چشم آسمان نبیند ذلیلمان

منبع:تبیان

Copyright © 2009 The AhlulBayt World Assembly . All right reserved